การรับความรู้สึกเป็นสิ่งที่จำเป็นมากต่อการดำรงชีวิต เรารับรู้การเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมในรูปแบบต่างๆ โดยอาศัยอวัยวะรับสัมผัสที่ไวต่อความรู้สึก คนปกติเราใช้สัมผัสทั้ง 5 คือ ตา หู จมูก ลิ้น และร่างกายในการรับรู้สภาพแวดล้อม ในอวัยวะรับความรู้สึกเหล่านั้นจะประกอบด้วยเซลล์ที่มีความไวต่อสิ่งเร้าต่างๆ แล้วแต่อวัยวะ ด้วยกลไกอันสลับซับซ้อนสิ่งเร้าเหล่านั้นจะถูกแปลงและส่งข้อมูลไปยังสมองในรูปของกระแสประสาทเกิดเป็นความรู้สึก ซึ่งจะเกิดการตอบสนองต่อสิ่งเร้านั้นๆ ตามมาในรูปแบบต่างๆ เช่น เสียง แสง ความร้อนหรือกลิ่น หากประสาทสัมผัสส่วนใดส่วนหนึ่งขาดหายหรือทำงานบกพร่องไป ก็ย่อมส่งผลให้เกิดปัญหาในการดำเนินชีวิตขึ้นมาได้

          การมองเห็นเป็นประสาทสัมผัสที่มีการพัฒนาขึ้นพร้อมกับการเจริญของร่างกายในวัยทารก มนุษย์เราใช้ประสาทสัมผัสในการมองเห็นแค่เฉพาะช่วงเวลาที่เราลืมตาขึ้น แต่ประสาทสัมผัสส่วนนี้กลับถูกใช้งานเพื่อให้เกิดการพัฒนาสิ่งอำนวยความสะดวกมากมายกว่าที่เราคาดไว้ ในกระบวนการทางวิทยาศาสตร์จะเริ่มต้นด้วยการสังเกต ซึ่งเป็นการใช้สัมผัสทั้ง 5 รวมทั้งการมองเห็นการตัดสินใจของมนุษย์ส่วนมากเกิดขึ้นจากการได้เห็น เช่น ความรู้สึกชอบ กลัว หรือลังเล เราสามารถกล่าวได้ว่าการมองเห็นเป็นสัมผัสแรกที่จะส่งผลต่อการตัดสินใจในคนส่วนใหญ่ และเป็นสัมผัสที่เกิดการพัฒนาไปมากที่สุดสัมผัสหนึ่ง จนบางครั้งอาจมากจนเราลืมว่ายังมีสัมผัสอื่นอีกที่อยู่ในร่างกายเรา จะเป็นเช่นไรหากเราขาดสัมผัสส่วนนี้ไป เราจะสามารถรับรู้ได้หรือไม่ว่าสุนัขที่เราเลี้ยงมีหน้าตาอย่างไร เราจะก้าวขึ้นบันใดที่บ้านเราได้หรือไม่ เราจะสามารถรู้ได้หรือไม่ว่าตอนที่เรากำลังทานข้าวเป็นตอนกลางวันหรือกลางคืน และที่สำคัญ เราคิดว่าในเวลานั้นๆ เราจะเลือกสัมผัสใดมาทดแทน

          นิทรรศการเรื่อง “Dialogue in the Dark” ที่มีแนวความคิดและพัฒนาสร้างโดย Dr.Andreas Heinecke ชาวเยอรมันและได้พัฒนาสร้างเป็นนิทรรศการชั่วคราวและถาวร โดยจัดแสดงมาแล้วกว่า 130 เมือง ใน 22 ประเทศ ทั่วโลกโดยนิทรรศการนี้ จะกระตุ้นให้ผู้ชมได้ตระหนักถึงความสำคัญของประสาทสัมผัสในร่างกายของเราว่ามีความสำคัญยิ่งนัก โดยในนิทรรศการจะจัดแสดงบนพื้นที่ที่มืดสนิท ประมาณ 600 ตารางเมตร และอาศัยผู้บรรยายที่เป็นผู้พิการทางสายตามานำชมนิทรรศการ ซึ่งถือเป็นการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในสังคมแห่งวิทยาศาสตร์ ที่ไม่มีพรมแดนได้อย่างแท้จริง

วัตถุประสงค์

1. เพื่อสร้างประสบการณ์การเรียนรู้ด้วยตนเองผ่านทักษะกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ด้วยการสังเกตผ่านประสาทสัมผัสการรับรู้
    ของร่างกายในส่วนอื่นนอกเหนือจากดวงตา
2. เพื่อให้ผู้ชมรับรู้ถึงความสำคัญและกลไกการทำงาน การปรับตัวของประสาทการรับรู้ด้านต่างๆ ของมนุษย์
3. เพื่อเปิดโอกาสให้ผู้มีความพิการทางสายตา ซึ่งเป็นผู้ด้อยโอกาสในสังคม ได้แสดงศักยภาพที่มีอยู่อย่างเป็นประโยชน์ และมีคุณค่า
    ทำให้เกิดการยอมรับในสังคม